Anna Piaskowska

GABINET PSYCHOLOGICZNY

FAQ

Płodowy Zespół Alkoholowy (FAS) to określenie szkód zdrowotnych, szczególnie dotyczących układu nerwowego, odmienności w budowie ciała oraz zaburzeń w funkcjonowaniu, wstępujących u dzieci narażonych w życiu płodowym na działanie alkoholu. W Polsce zarekomendowane są przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) za Światową Organizacją Zdrowia (WHO) Diagnostyczne Standardy Kanadyjskie FASD. W obrębie FASD można wyróżnić 3 grupy zaburzeń – pełnoobjawowy Płodowy Zespół Alkoholowy (FAS), częściowy Płodowy Zespół Alkoholowy (pFAS), neurorozwojowe zaburzenia zależne od alkoholu (ARND). Płodowy Zespół Alkoholowy rozpoznawany jest według określonych kryteriów w dwóch obszarach – medycznym i psychologicznym.

Celem diagnozy neuropsychologicznej jest określenie funkcjonowania poznawczego dziecka w różnych obszarach (zdolności intelektualne, język i komunikacja, pamięć, funkcje uwagi, funkcje wzrokowe, słuchowe, motoryczne, funkcje wykonawcze, emocje i zachowanie). Stosowana jest głównie w przypadku trudności rozwojowych dziecka, pogorszenia się funkcjonowania dziecka lub oceny funkcjonowania dziecka w przebiegu chorób neurologicznych, stanów po urazach układu nerwowego, chorób neurodegeneracyjnych. Od klasycznej diagnozy psychologicznej odróżnia ją fakt, że przedmiotem oceny są nie tylko ilościowe wyniki testów, lecz również sposób w jaki dziecko wykonuje zadania, czyli diagnoza jakościowa. Uzyskany profil rozwojowy jest interpretowany w kontekście powiązania funkcji z określonymi strukturami mózgu.

Termin „przywiązanie” został wprowadzony przez Johna Bowlby’ego i określa specyficzną wybiórczą więź uczuciową z inną osobą. Podstawową funkcją przywiązania jest utrzymywanie bliskości dziecka z opiekunem, po to by przeżyć: fizycznie i emocjonalnie. Pierwotna więź z opiekunem jest więzią na całe życie – zarówno dziecka ja i dorosłego. Nie zanika wraz z odejściem opiekuna. Stanowi wzorzec sposobu nawiązywania późniejszych relacji z innymi oraz determinuje sposób radzenia sobie w trudnych sytuacjach. W wyniku niewystarczająco dobrej opieki bądź traumy wczesnodziecięcej może dojść do ukształtowania się pozabezpiecznego stylu przywiązania, który będzie warunkował u dziecka niewłaściwą regulację emocji i zachowania.

Psychotraumatologia zajmuje się wyjaśnianiem wpływu przeżytych doświadczeń (traum) na stan psychiczny i fizyczny człowieka oraz poszukiwaniem sposobów stabilizacji i zdrowienia.